J Graf asked:


Hier op de Kust van het Westen, het zout van omzichtige wassen regelmatig tegen het overzees van groen.   De groen makende en etheric uitbreiding heerst, het ontspruiten, bloeit de moiling flora en reproduceert, wortels zelf in een constant crescendo.   Hier, kan zich niets afwenden, omdat alle richtingen worden blootgesteld.   En niets kan in controle de het rijden kracht houden dat de stijgingen, anymore dan de getijdewaaier van de oceaan zijn eindeloze ademhaling kunnen ophouden.  aan wal, aangezien het oog en het hart dat op uitgaande effulgence wordt verzadigd, groeien en binnen om over het bos van soulhood draaien te kijken, ontmoet de zoeker een buffeting wind, ceaselessly  loeiend in sonische stilte, blazend tegen alle vertakkende krachten, leverend wind-in-boeg-liederen aan een wild en waakzaam publiek.  in deze kustheerschappij vinden wij een waaier van bewoner-in-habitat, van het verkleinwoordwinterkoninkje, muis-vogel, in zijn varen-varenblad bos, tot de oude reuzen van de de groeiboom, die, in deze oceaan-rand krachtige wortel schietende krachten omgeven, geëvolueerde om de grote winden te weerstaan die van over de wateren heersen. In het ochtendlicht, dwingt het overzees me om mijn vleugels over de getijde-vlakte van visie te openen.   Tegen dag, zal ik u een boom zingen.   Ik zal u een stroom dansen.   En wanneer het gelijk maken van dalingen, zal ik voor u zonsondergang, warmte en kleuren het kronkelen in verre maatregelen oreren.              Een kleine melodische vogel spreidt zijn vleugels door zeewier van uit getijde te verlaten droeg.   De de musserenade van het lied, lieflijke bewoording in de zoute lucht, stijgingen als groen-doorbladert melodie onder usneabakkebaarden, wild gebaarde korstmossen die op lager worden gedrapeerd bereikt van naaldboomboegen.   en ik loop langzaam, met overleg, door het overzees-rand bos, waar het muis-winterkoninkje heimelijk fladdert, nauwelijks ontdekt, in een onder-verhaal van varen en salal, door een en ingewikkelde intrige, die dwingt.   hier, de aard van de Grootmoeder opent haar ontstaanmasterwork door de rand van het riffling, over de oppervlakte van het overzees van toewijzing.   De aard van de grootmoeder, in een geest die van welvaart en lagen, dient omhoog een auteurschap weeft dat in inkt van samenloop en diep wortel schietende voorziening wordt opgesloten.  en laat in de nacht, door het zelfde rapturous overzees, maar de verdere beneden-kust, goed voorbij sunset†™ s stil portaal in dier dreamtime, doordringt het huilen van wolven de sluiers van primordia die worden geschikt om het menselijke het weten bij baai te houden.   negen jaar die zij, overspannend puppy-kap aan ouder, onderaan door talloze alpha- manen hebben gewacht.   En toen, aangezien de kalender van inspiratie kwam om in volledige cirkel, nu door de regen van nacht, creatief te rijden, houdt de wolf-geboren kracht niet meer in opschorting.  nu zingt het huilen in het bewegen van dwarsbalken, in de ruimten van het wakening.   Over het overzees van vrijheid en verbeelding slingert het wolfspak zijn helende resonantie, geluid dat zich in een schip vormt dat over beroering het hijsen op de oppervlakte van de wilde en shore-less vijver vaart.             de maan bevordert het wekken van onze dierlijke aard.   Vandaar dat, zo vaak op het tijdstip van volle maan, wordt de slapeloosheid veroorzaakt in die gevoelig voor milieuinvloed.   Binnen de psyches, verbetert de maan die kwaliteiten eigenaardig aan dit kustlandscape  – het wortel schieten, zich uitspreidt, regenend, sijpelend, druipend, beklimmend golf op golf, die over het soul†™ s bruggehoofd rolt.  Ik word ertoe aangezet functioneel en/of creatief (door zelf) om te zijn.   Nochtans, op dit ogenblik ben ik meer met behoefte aan het centreren van.   Namelijk van het vragen van mijn diepere kern voor richting.   Wat ben I die in, op dit ogenblik, van mijn centrum wil in dienst nemen?              Zien van die, op de impuls die van hart bij elke draai dan afstemt, door de BinnenStem gaat, is het zelfde als strevend om mijn incarnation te vervullen  – of, zet een andere manier, die knighting in de dienst aan Dame Soul. ondertussen, onderaan door de basis van een reuze de oud-groeispar, waar het bedachtzame geduld passage door een ondergronds portaal leent, het wortel schieten plaatsvindt, zal het bijten in de aarden tegenhanger van mens krachten.   Voedend in de soul†™ s behoefte om firma in aanwezigheid van uitgestrektheid te houden, zoemt de groot-ouderlijke boom zijn vaste toon, nooit uiting gevend aan gemeenschappelijke wereldlijke ontbinding.  in dit het plaatsen, gaat het milding van temperament aan een gelijk tempo te werk. Hier is ware West.  en in deze meest westelijke plaats, ontmoet het aarden land (physicality) de enorme arena van spirit†™ s metafoor (water).              Wegens dit, zit voor het Westen aangezien de Binnenlandse ogen een Threshold.Â, hier, uit over het eind van incarnation†™ s reis staren.   Na hier het aankomen, bij deze metafysische vergadering-grond van overzees en kust, kan of een Noordelijke, of Zuidelijke weg draaien en onderzoeken. Of men kan volledig draaien rond maken, Oostelijk, en wend gaat een manier achteruit, aan een vroegere tijd en een omstandigheid achteruit.              Of, vaker, aangezien de geest neigt om zijn manier te hebben, kan men hier treuzelen, gecentreerde Westerly  – voor een duur die zelfs voorbij duizend hartslagen kan duren.              Welke spanwijdte kan een grenzeloos lot koppelen? Om de gehele Visie van de Aarde van het artikelbezoek in www.evsite.net te bekijken