Steppes Travel asked:


Według statystyk jest najbiedniejszym krajem na świecie, a prasa nieustannie farby negatywny obraz kraju nie tylko w roku 2005, kiedy to trzeba było pomyśleć, że szarańczy zniszczyły kraj cały zapas żywności . Nasuwa się pytanie, trzeba go w ogóle? Moim zdaniem, biorąc twój dolar turystycznych miejscach nie ma odpowiedzi, a nawet tylko pogarsza problem. Co więcej, można przegapić gospodarczych statystyki nie uwzględniają przyjaźni ludzi, w szczególności z Wodaabe, których jest ostatnio wśród koczowników Afryki.

Krajobraz Wodaabe zamieszkują jest trudne w jedno: w centralnej Niger, między Sahary i łąk, znajduje się ogromne stepy, rozrzucone chudych drzew i krzewów szkieletowych. Przez dziewięć miesięcy roku ledwie kropla deszczu spada. Są upalny dzień, noce czasami zamrożenie zimno. A Harmattan, gorący wiatr z pustyni, aż wieje nieubłaganie, wypełniając powietrze piaszczysta mgle. W całej tej no-man's land Wodaabe ich stada bydła, migracji na północ w porze deszczowej i południe ponownie w suchych miesięcy i nie pozostawiając żadnych śladów swoich podróży jak idą.

Pojechałem w poszukiwaniu Wodaabe z fotografem Steve Bloom. Po nieustający dzień jazdy możemy zboczył z drogi i ciepło późno popołudniowe słońce, pojechaliśmy przez pagórkowate krajobrazy trawy, żółte i zielone na przemian z akacji i daty dzikich. Jesteśmy dosłownie w środku nigdzie, a więc byłem nieco zaskoczony, gdy nagle zatrzymał się w małe drzewko akacji nieokreślony. Moje rozumienie było, że mieliśmy do pozostania z rodziną Wodaabe na kilka dni w obozie. Nie było nikogo, ani nie obóz w zasięgu wzroku.

Nieco otumaniony wyszedłem z 4×4 na odcinku moje zmęczone i obolałe nogi, gdy głęboki głos donośny burknął powitanie za mną. I zawirowała. Moja szczęka spadła ze zdziwieniem. Stały się przede mną był olbrzymi człowiek, wiele centymetrów wyższy niż sześć stóp moich dwóch z najbardziej niezwykłych jeszcze przyciągające wzrok twarz. Nie byłem pewien, czego się spodziewać, ale nie twarz tak. To było nierealne – I jeszcze nigdy nie widziałem tak ciekawych funkcji, a ja po prostu mesmerised. Faktycznie czułem się jakbym był na chwilę transportowane w powieści Haggard Ryder.

Mniej uderzające, ale piękniejsze twarze miękkie rysy twarzy wyszła z buszu. Wszystkie były niezwykłe, wszystko urzekające. Patrzyłem bezwstydnie na ich dziwne piękno jest w szczególności jeden (kim jestem Iater uczyć się), zwanego Youlandou (co oznacza "późny" tzn., że urodził się pod koniec po trudnym urodzenia). Chcę używać słowa zniewieściały opisać jego funkcje, ale nie ma nic niemęski o nim w rzeczywistości, miecz i dobrze naostrzony physique wskazują inaczej.

Zostałem uratowany przez słońce. Gasnącym świetle zamaskowane twarze i kopalni w ciemności, oszczędzając mnie z dalszego wstydu na mojej szeroko otwartymi oczami niedowierzaniem.

Ale w ciemności jestem równie zaskoczony. Tym razem moje zdziwienie jest wizualnym, ale ustnie. Niedaleko od nas ludzie włamania do piosenki. Oni nie śpiewają na naszą korzyść, ale własnej przyjemności. Brak instrumentów, tylko ich głosy i okazjonalnych rytmiczne klaskanie. Co to jest nieoczekiwane tonu głosu. Nie głębokie rezonansowa bas z południowej Afryki, ale jest wyższa kontralt. Oni śpiewają o uniwersalne tematy: kobiety i miłości. Małe dzieci biec w kierunku śpiewu i oczarowani siedzieć u stóp piosenkarzy / tancerzy. Bawi ich brak Fear of the Dark – Moja córka nie byłby tak odważny – ale Wodaabe dzieci mogłoby być równie przerażające, mutatis mutandis, jasnego światła naszych miast.

O świcie awans zobaczyć kobiety – którzy są mniej przekonujące i którzy noszą włosy wiązek się do Afro uczesanie na jeża, w przeciwieństwie do mężczyzn, których włosy są plecione i zwisa z boku twarzy – dojenia krów, walenie proso, oświetlenie pożarów , począwszy od dnia pracy. Młodzi chłopcy podejmują obecnie zwierząt na pastwiskach. Mężczyzn przygotować się do tańca. Z ręcznymi lusterka one skrupulatnie stosuje się ich nadrobić. Oni oczerniać usta, policzki rouge, stosuje się kreska. Próbą generalną festiwalu Gerewol w ciągu kilku dni.

Rano, jak upał zaczęły rosnąć, usiadłem w cieniu z kilkoma mężczyznami. Herbata gotowany w małe niebieskie Czajnik emalia nad małą kuchenkę. "E-hey, e-hey," jest wiele lekki przekomarzanie się, przytakuje umowy i uderzając rąk do wzmocnienia pkt. Głosy są nie podniósł argument, ale zabawny dobry humor.

Youlandou odsuwa brzegi jego Fulani kapelusz ozdobiony strusich piór, by napić się wody z małych czajnik. On szoruje zęby z palcem, pluje, szczerzy zęby przed lustrem małych przenośnych, zadowolony, że się odezwie jego przygotowywania herbaty.

Herbatę gotuje i sypie się z wysokości do małych szkła. Jest to pierwszy oferowany do mnie. Jest słodki, świeży i tak. I ukłon podziękowania.

Spędzanie czasu z tych przyjaznych ludzi, miły, czuję się zazdrosny o Thesiger i jego czas z Beduinów w Arabian Sands. Ale potem jak inne ukłucia cierniem nogi Zdaję sobie sprawę, że mam zbyt przyzwyczajeni do mojej wygody stworzenia i miękkie w mojej drogi. Nie mam fizycznego lub psychicznego rygorze Thesiger żyć hardy koczownicze życie za miesiąc, w kilka dni z butelkowanej wody, namiot, kuchenka gazowa jest wszystko, co można zarządzać w taki ciepła.