Gary Colombo en de Hoed van het Gen
pete dex asked:
herinner zelfs de eerste keer ik een film van de Hoed van het Gen zag, was ik zodat weinig, was hij eenvoudig altijd een constante in mijn leven. Mijn vader, Gary Colombo, was het zelfde; hij was altijd net daar geweest. Ik gebruikte om hen in de zelfde categorie in mijn jonge mening vaak te zetten. Zij werden zowel zo ook gebouwd, zelfde huid als haar, maar de belangrijkste gemeenschappelijke trek die zij waren de tapdansen hebben gedeeld. Zolang ik kan herinneren zich ik geheugen van mijn vader heb die weg in de keuken of de kruidenierswinkelopslag danst. Ik danste ook relentlessly met mijn eigen gedachtengang van de tweede ik kon lopen. n van mijn favoriete te doen dingen moest bij het Zingen in Rain zetten en proberen om alle bewegingen te kopiren en te leren terwijl natuurlijk het zingen langs. Sommige jonge geitjes letten op de zelfde het beeldverhaalfilms van Disney steeds opnieuw, lette ik op musicals van de Hoed van het Gen. Mijn grootvader zou zelfs dan vastbinden toen zij op televisie speelden en dan hen aan me voor mijn inzameling geven. Ik had officieel mijn eerste idool gevonden. Ik begon danslessen op leeftijd vier en viel in liefde met ballet, kraan, en jazz. Ik zou aan en uit nemen, toen de financin, voor de rest van mijn leven toestonden. Nochtans, nam de opleiding ik van mijn vader ontving nooit een onderbreking. Om het even welke kans die zich voorstelde zou hij me een nieuw stap of een lied onderwijzen. Mijn eerste stemles was tijdens een autorit, zou hij een lijn van neemt me aan de Bal Game zingen en dan zou ik dat lijn herhalen tot ik het gehele lied door hart kende. De de opslagreizen van de kruidenierswinkel waren de perfecte tijd aan praktijkkleppen en de schuifelgang onderaan elke doorgang met mijn twee zusters, mijn broer was nooit in het dansen zoals veel, hij alleen een musicus is. Ik genoot van elke minuut van het. Wij vier jonge geitjes Colombo repeteerden incessantly en het zetten op onze eigen mini toont volledig met muziek en kostuums eerder dan het spelen van andere typischere kinderjarenspelen. Mijn moeder van Dad s, mijn grootmoeder, was een danser en een dansleraar en vr dat mijn familie die in vaudeville na komst aan Amerika uit Itali wordt uitgevoerd. Ik ben van de vierde generatie van uitvoerders aan mijn father s kant en ik ben meer en meer dankbaar voor die ongelooflijke genen. Mijn Papa woonde AMDA in New York in de jaren ‘70 bij en het zou mijn grote eer zijn om deze traditie voort te zetten. Ik was twaalf jaar oud en presterend met de rest van mijn muzikale familie in een revuetype toon. Het komt in mijn geheugen om twee redenen duidelijk uit: Ik kreeg te zingen en het deel van Mary van Geheime Garden (een droomrol voor me tegelijkertijd) uit te voeren, en mijn vader zong en danste aan lied het Zingen in Rain met de paraplu en alles. Hij keek omhoog enkel als de Hoed van het Gen op stadium; het zal voor altijd engrained in mijn mening zijn. Het maakt me bijzonder trots telkens als ik mijn Papa zie presteren; het is bijzonder duidelijk dat het is precies wat hij geboren was om te doen en dat niets hem dan zijnd op stadium gelukkiger maakt. Ik heb de zelfde Hoed van het Gen problem. was zeer gelijkaardig, groeide hij het dansen en hij was een bekende perfectionist. Soms hard om te krijgen samen met, kan mijn vader als dit altijd zijn ook, maar gengageerd aan het creren van nieuw en verschillend iets. Mijn Papa houdt vaak van buiten de doos eveneens te denken en te creren. vele jaren heb ik alles bestudeerd ik mijn handen op kon krijgen moet doe met Gen en al mijn onderzoek herinnert me zodat veel van mijn vader eraan het eng is. Ik heb a great deal door lette op twee van hen in de loop van de jaren bereikt. Hoewel het niet gemakkelijk gaat zijn, ben ik zeer opgewekt om in hun voetstappen te volgen. Ik was armetierige acht njarigen toen de Hoed van het Gen verdween; het was absoluut heartbreaking dat ik nooit de kans zou worden om hem persoonlijk te ontmoeten. Ik schreef zelfs een lied over de gehele situatie de eigenlijke dag hij gerechtigd tot ziens Gen, stierf dat ik in een showcase twee later jaar (beschikbaar op verzoek) uitvoerde. Het was een belangrijk ogenblik in mijn jong leven; het was alsof iemand in mijn eigen familie was gestorven. Minstens zou de gemaakte filmsHoed voor altijd duren en ik zou altijd hem op die manier kunnen herinneren. Elke magische film inspireert me houden ijverend voor mijn eigen doel om een succesvolle uitvoerder te zijn. De Hoed van het gen en mijn vader motiveren me om vooral hard bij mijn stemlessen en dansklasse te werken. De schoonheid van deze zaken is dat men altijd bij hun ambacht kan beter worden en er constant te leren iets zijn. Ik beweeg me aan La om dit beroep te bestuderen. Het is de volgende stap voor me in mijn reis naar het zijn alleen een uitvoerder op stadium eerder dan het onderhouden in mijn vrije tijd of het werken achter de scnes. Ik wil dit zo slecht ik kan niet zelfs verklaren de woorden enkel mijn hartstochtsrechtvaardigheid niet zouden doen. Ik ben vastbesloten om dit mijn beste schot te geven en wanneer ik beslis iets te doen ik nooit opgeef. Ik kreeg mijn feisty bepaling van mijn vader en zijn Italiaans bloed maar ook in een rotondemanier recht van de Hoed van het Gen. Ik hoop ik de kans krijg om hen trots allebei te maken. Christi Colombo zal een het eerste jaarstudent deze daling bij de Amerikaanse Muzikale en Dramatische Academie zijn, die in zowel La als NYC bestuderen.
herinner zelfs de eerste keer ik een film van de Hoed van het Gen zag, was ik zodat weinig, was hij eenvoudig altijd een constante in mijn leven. Mijn vader, Gary Colombo, was het zelfde; hij was altijd net daar geweest. Ik gebruikte om hen in de zelfde categorie in mijn jonge mening vaak te zetten. Zij werden zowel zo ook gebouwd, zelfde huid als haar, maar de belangrijkste gemeenschappelijke trek die zij waren de tapdansen hebben gedeeld. Zolang ik kan herinneren zich ik geheugen van mijn vader heb die weg in de keuken of de kruidenierswinkelopslag danst. Ik danste ook relentlessly met mijn eigen gedachtengang van de tweede ik kon lopen. n van mijn favoriete te doen dingen moest bij het Zingen in Rain zetten en proberen om alle bewegingen te kopiren en te leren terwijl natuurlijk het zingen langs. Sommige jonge geitjes letten op de zelfde het beeldverhaalfilms van Disney steeds opnieuw, lette ik op musicals van de Hoed van het Gen. Mijn grootvader zou zelfs dan vastbinden toen zij op televisie speelden en dan hen aan me voor mijn inzameling geven. Ik had officieel mijn eerste idool gevonden. Ik begon danslessen op leeftijd vier en viel in liefde met ballet, kraan, en jazz. Ik zou aan en uit nemen, toen de financin, voor de rest van mijn leven toestonden. Nochtans, nam de opleiding ik van mijn vader ontving nooit een onderbreking. Om het even welke kans die zich voorstelde zou hij me een nieuw stap of een lied onderwijzen. Mijn eerste stemles was tijdens een autorit, zou hij een lijn van neemt me aan de Bal Game zingen en dan zou ik dat lijn herhalen tot ik het gehele lied door hart kende. De de opslagreizen van de kruidenierswinkel waren de perfecte tijd aan praktijkkleppen en de schuifelgang onderaan elke doorgang met mijn twee zusters, mijn broer was nooit in het dansen zoals veel, hij alleen een musicus is. Ik genoot van elke minuut van het. Wij vier jonge geitjes Colombo repeteerden incessantly en het zetten op onze eigen mini toont volledig met muziek en kostuums eerder dan het spelen van andere typischere kinderjarenspelen. Mijn moeder van Dad s, mijn grootmoeder, was een danser en een dansleraar en vr dat mijn familie die in vaudeville na komst aan Amerika uit Itali wordt uitgevoerd. Ik ben van de vierde generatie van uitvoerders aan mijn father s kant en ik ben meer en meer dankbaar voor die ongelooflijke genen. Mijn Papa woonde AMDA in New York in de jaren ‘70 bij en het zou mijn grote eer zijn om deze traditie voort te zetten. Ik was twaalf jaar oud en presterend met de rest van mijn muzikale familie in een revuetype toon. Het komt in mijn geheugen om twee redenen duidelijk uit: Ik kreeg te zingen en het deel van Mary van Geheime Garden (een droomrol voor me tegelijkertijd) uit te voeren, en mijn vader zong en danste aan lied het Zingen in Rain met de paraplu en alles. Hij keek omhoog enkel als de Hoed van het Gen op stadium; het zal voor altijd engrained in mijn mening zijn. Het maakt me bijzonder trots telkens als ik mijn Papa zie presteren; het is bijzonder duidelijk dat het is precies wat hij geboren was om te doen en dat niets hem dan zijnd op stadium gelukkiger maakt. Ik heb de zelfde Hoed van het Gen problem. was zeer gelijkaardig, groeide hij het dansen en hij was een bekende perfectionist. Soms hard om te krijgen samen met, kan mijn vader als dit altijd zijn ook, maar gengageerd aan het creren van nieuw en verschillend iets. Mijn Papa houdt vaak van buiten de doos eveneens te denken en te creren. vele jaren heb ik alles bestudeerd ik mijn handen op kon krijgen moet doe met Gen en al mijn onderzoek herinnert me zodat veel van mijn vader eraan het eng is. Ik heb a great deal door lette op twee van hen in de loop van de jaren bereikt. Hoewel het niet gemakkelijk gaat zijn, ben ik zeer opgewekt om in hun voetstappen te volgen. Ik was armetierige acht njarigen toen de Hoed van het Gen verdween; het was absoluut heartbreaking dat ik nooit de kans zou worden om hem persoonlijk te ontmoeten. Ik schreef zelfs een lied over de gehele situatie de eigenlijke dag hij gerechtigd tot ziens Gen, stierf dat ik in een showcase twee later jaar (beschikbaar op verzoek) uitvoerde. Het was een belangrijk ogenblik in mijn jong leven; het was alsof iemand in mijn eigen familie was gestorven. Minstens zou de gemaakte filmsHoed voor altijd duren en ik zou altijd hem op die manier kunnen herinneren. Elke magische film inspireert me houden ijverend voor mijn eigen doel om een succesvolle uitvoerder te zijn. De Hoed van het gen en mijn vader motiveren me om vooral hard bij mijn stemlessen en dansklasse te werken. De schoonheid van deze zaken is dat men altijd bij hun ambacht kan beter worden en er constant te leren iets zijn. Ik beweeg me aan La om dit beroep te bestuderen. Het is de volgende stap voor me in mijn reis naar het zijn alleen een uitvoerder op stadium eerder dan het onderhouden in mijn vrije tijd of het werken achter de scnes. Ik wil dit zo slecht ik kan niet zelfs verklaren de woorden enkel mijn hartstochtsrechtvaardigheid niet zouden doen. Ik ben vastbesloten om dit mijn beste schot te geven en wanneer ik beslis iets te doen ik nooit opgeef. Ik kreeg mijn feisty bepaling van mijn vader en zijn Italiaans bloed maar ook in een rotondemanier recht van de Hoed van het Gen. Ik hoop ik de kans krijg om hen trots allebei te maken. Christi Colombo zal een het eerste jaarstudent deze daling bij de Amerikaanse Muzikale en Dramatische Academie zijn, die in zowel La als NYC bestuderen.








